“Naše političke probleme treba gledati jedanput sa čisto srpskog stanovišta” M. Crnjanski
Fenix - Veliki
„OLUJA“ U HRVATSKOJ JOŠ TRAJE: Srbi doživljavaju tihi genocid i nestajanje kao i pre 75 godina u Glini
EKSKLUZIVNA STUDIJA (2)

„Oluja“ u Hrvatskoj još traje

„OLUJA“ U HRVATSKOJ JOŠ TRAJE: Srbi doživljavaju tihi genocid i nestajanje kao i pre 75 godina u Glini

Broj Srba na Kordunu pao je ispod deset odsto, na Baniji ispod 15 odsto, a u ovim regijama je pre „Domovinskog rata“ srpska populacija bila u znatnoj većini, tako da Srbi doživljavaju biološki slom

PIŠE: Svetozar LIVADA

PRIREDIO: Radivoje PETROVIĆ

Kad je reč o Kordunu, prema prva četiri popisa stanovništva (od 1880. do 1910), srpsko je stanovništvo bilo većinsko sa zastupljenošću u ukupnom stanovništvu većom od 56 odsto, što podrazumijeva i srazmjerno snašanje većeg tereta „obrane predziđa kršćanstva“ od turske najezde. Tokom ratnih godina od 1941. do 1945. g. dolazi do realizacije genocidne politike prema srpskom stanovništvu kvislinške Nezavisne  Države Hrvatske Ante Pavelića, koja se najbrutalnije i najbešćutnije demonstrira baš na području regije Korduna.

U to vrijeme Kordun je  zapravo  bio poligon smrti, u kojemu se nalazilo oko 170 stratišta,  među kojima su i nekoliko pravoslavnih crkava, od kojih su najpoznatije glinska, kolarićka  i sadilovačka crkva u kojima je na okrutan način ubijeno više od 2.000 Srba svih uzrasta.

POLIGON SMRTI: Kako nekad tako i danas
POLIGON SMRTI: Kako nekad tako i danas

BIOLOŠKI SLOM NA KORDUNU

Građanski rat u bivšoj zajedničkoj državi Jugoslaviji (1991 – 1995) zadao je posljednji smrtonosni udarac već oslabljenom i „ranjenom“ srpskom demografskom korpusu u ovoj regiji. Vojno-redarstvenom akcijom  „Oluja“ protjerano je gotovo cjelokupno srpsko stanovništvo sa svojih vjekovnih ognjišta. Ubijeno je na stotine civila srpske nacionalnosti. Ostvarene su historijske razine zastupljenosti dvaju naroda u ukupnom stanovništvu regije ‒ hrvatski narod na najvišoj razini od preko 80 odsto, a srpski narod na najnižoj razini ispod  15 odsto.  Tragedija pada broja srpskog stanovništva se produbljuje do tzv. biološkog sloma u periodu poraća, zbog selektivnog povratka  prognanih Srba, uglavnom „ostarjelih grobova“. Dugoročno gledano, prema analiziranih 14  cenzusa, srpsko stanovništvo ove regije doživjelo je pravu kataklizmu, jer se od stanja 1880. godine, nakon 131 godine, svelo 2011. g. na  11 odsto, a u odnosu na stanje 1991. g. nakon samo  20 godina,  i na ispod 10 odsto  od ukupnog stanovništva.

ČUVAJU OBIČAJE: Daleko od rodnog kraja
ČUVAJU OBIČAJE: Daleko od rodnog kraja

Demografske posljedice na području kordunske regije u analiziranom periodu, posebno u razdoblju posljednja dva popisa i poslije, su mnogostruke, prije svega u pogledu drastičnog smanjenja broja srpskog etnikuma, pa je u mnogim naseljima  broj nasilno umorenih veći od broja stanovnika koji danas u njima  žive; potom, u gotovo svim naseljima ostale su samo deficijentne i osakaćene seljačke porodice; mnogi stoljetni srpski toponimi su potpuno ugašeni, odnosno de facto nestali sa zemljopisne karte, a mnogi su pred gašenjem; i konačno, sve indicije upućuju na zaključak da je srpski demografski korpus u ovoj regiji doživio potpuni biološki slom, što u suštini znači da je piramida života potpuno izokrenuta, prosjek starosti je  iznimno visok i nema više vitalnih reproduktivnih osnova.

Za regiju Banije je karakteristično sledeće: u odnosu na stanje neposredno prije izbijanja građanskog rata u bivšoj zajedničkoj državi 1991. godine, hrvatsko se stanovništvo  2011. g. povećalo za nešto više od 1/20, odnosno za  5,03 odsto., dok se srpsko stanovništvo drastično smanjilo za nešto manje od 4/5, odnosno za  77,85 odsto. Ove su se promjene odrazile i na broj ukupnog stanovništva, koje se smanjilo za nešto više od 1/3, odnosno za 36,05 odsto.

Izraženo u apsolutnim brojevima, hrvatsko stanovništvo  1991. g. je brojilo 84.142 , a 2011. g. 88.374 stanovnika, ili više za 4.242 stanovnika, dok je srpsko stanovništvo brojilo 1991. g. 71.087, a 2011. g. 15.740 ili manje za 55.347  stanovnika.

Ove fluktuacije drastično su promijenile odnos, odnosno udio, dva etnikuma u ukupnom stanovništvu. Taj odnos je 1991. g. bio 48,82 naspram 41,24 odsto, dok se 2011. g. taj odnos preokrenuo u 80,18 naspram 14,28 odsto u korist hrvatskog etnikuma.

PROTERANO VIŠE OD 55.000 SRBA SA BANIJE

SISTEMATSKO UNIŠTENJE SRBA: Oluja 1995.
SISTEMATSKO UNIŠTENJE SRBA: Oluja 1995.

U novijoj povijesti u Baniji je došlo  do fluktuacije stanovništva, posebno srpskog, 1971. g. za vrijeme  „hrvatskog proljeća“, a najgori trenutak u cjelokupnoj svojoj historiji na tlu Hrvatske srpski je narod Banije doživio 1991. g. za vrijeme građanskog rata u bivšoj zajedničkoj državi, kada su masovno protjerani sa svojih vjekovnih ognjišta a dio smrtno stradao i nestao u vrtlogu rata odnosno vojno-redarstvene akcija „Oluja“. Prema podacima nevladine organizacije VERITAS u Baniji je za vrijeme građanskog rata ukupno stradalo: 708 osoba srpske nacionalnosti registriranih kao “poginuli/sahranjeni“ i 460 osoba srpske nacionalnosti koje se vode  kao “nestali“.  O  broju prognanih može se posredno sasvim realno i pouzdano zaključivati na osnovu podataka dva  cenzusa, koje smo naprijed iznijeli i komentirali,  a to je  broj stanovnika koliko ih je manje bilo 2011. g. nego 1991. g, što iznosi 55.347 stanovnika.

Slični trendovi na štetu Srba dokazani su i na primeru hrvatskih gradova. u odnosu na stanje utvrđeno popisom 1991. godine, broj građana srpske narodnosti u gradu Zagrebu 2011. godine se smanjio ukupno za 26.858 osoba ili 60,51 odsto. To su, u stvari, iseljeni Srbi, većinom srpski gradski prognanici, kojima su oteti zavičaj i  imovina i otežan, najčešće i onemogućen, povratak.  Metode, kojima su se služili tzv. integralni nacionalisti, za istjerivanje Srba iz Zagreba su bile veoma različite i često perfidne.

Najrasprostranjenija je bila otpuštanje s posla, posredno ili neposredno; to je uzelo masovne razmjere u nekim djelatnostima, kao što su: televizija, štampa, administracija, policija, školstvo, i dr. Zatim razni oblici zastrašivanja na različite načine, od počinjenih ubistava, do prijetnji putem telefona; etiketiranje, često preko javnih glasila; lažne optužbe, npr. za snajperizam; izricanje govora mržnje prema Srbima: u medijima, na javnim mjestima, u sabornici, i dr.; otimanje stanarskog prava, sve do nasilnog useljavanja u stanove srpskih građana; ispisivanje grafita na otvorenim i zatvorenim prostorima sa porukama mržnje i ponižavanja, koji  nisu brisani, nego često trajno ostajali kao svojevrsni memento za sve generacije Srba.

U cijeloj ovoj zločinačkoj raboti značajnu, katkada i presudnu, ulogu odigrali su mediji, posebno televizija i novinstvo, koji to ne da nisu osuđivali, nego, rekli bismo, često i podjarivali. Nakon oduzimanja tla pod nogama, odnosno osnovnih pretpostavki  življenja, kao što su zaposlenje, stan i vjera u mogući suživot sa susjedima, šta je ovako ugroženim Srbima  drugo preostalo nego da „bježe glavom bez obzira“, bilo kuda, samo da spašavaju glavu i negdje potraže neko sklonište i mir.

UBISTVO PORODICE ZEC U ZAGREBU: Zločin bez kazne
UBISTVO PORODICE ZEC U ZAGREBU: Zločin bez kazne

U kontekstu rečenog, navodimo nekoliko konkretnih događaja i pojava u gradu Zagrebu u to vrijeme: (1) ubistvo porodice Zec (nekažnjeno); (2) ubistvo poznatog sindikalnog dužnosnika Milana.Krivokuće (nekažnjeno); (3) ubistvo ing. Danijela Žilića (nekažnjeno); (4) u Saboru je javno izrečeno: “Ne jedan Srbin manje, nego svi“ i još sijaset sličnih izjava; (5) miniran je Muzej pravoslavlja (nekažnjeno); (6) osnovana su dva kažnjenička logora Srba, jedan na Velesajmu (snimljen dokumentarac) i drugi u Kerestincu, oba poznata po bezumnim, bestijalnim mučenjima; (7) Samo jednim aktom, direktor Televizije otpustio je 600 nepoćudnih, među kojima najviše Srba.

SVE MANJE SRBA U ZAGREBU, SPLITU, RIJECI…

Prema podacima posljednja dva popisa stanovništva u samostalnoj državi, došlo je do velikih promjena u etničkoj strukturi stanovništva grada Splita, u odnosu na stanje kakvo je bilo 1991. godine. Prvo, drastično se smanjuje  broj Srba, najprije popisom 2001. za 65,07 odsto ili 5.526 splitskih građana srpske nacionalnosti; potom popisom 2011. za daljnjih 5,09 odsto ili 433 srpska građanina. Dakle, ukupno smanjenje broja srpskih građana  u gradu Splitu, u odnosu na stanje 1991. godine iznosi 5.959 građana srpske nacionalnosti, ili 70,17 odsto. Ovim kvantitativnim promjenama udio srpske populacije sveo se od 4,48 odsto 1991. g. na 1,42 odsto  2011. godine.

U Rijeci je ukupno stanovništvo smanjeno za nešto manje od ¼ (39.340 stanovnika ili 23,41 odsto); hrvatsko stanovništvo je smanjeno za nešto manje od 1/10 (11.042 stanovnika ili 9,41 odsto); srpsko stanovništvo je smanjeno za više od ½ (10.445 stanovnika ili 55,29 odsto); ostale etničke skupine su smanjene, također, za više od ½ (17.853 stanovnika ili 55,97 odsto). Sadašnja demografska slika, odnosno etnička struktura stanovništva grada Rijeke, je sljedeća – udjeli u ukupnom stanovništvu u odnosu na 1991. godinu: Hrvati − 82,52 odsto u odnosu na pređašnjih 69,76; Srbi − 6,57 odsto u odnosu na 11,25 ; ostali − 10,92 odsto u odnosu na 18,99.

ETNIČKO ČIŠĆENJE SRBA: Pogrom zastrašujućih razmera
ETNIČKO ČIŠĆENJE SRBA: Pogrom zastrašujućih razmera

Ono  što je bjelodano iz gore navedenih podataka jeste činjenica, da je u periodu od 1991. do 2001. pa nastavljeno sve do 2011. izvršeno etničko čišćenje nehrvatskog stanovništva,  posebno drastično Srba i pripadnika ostalih etničkih skupina (među kojima vjerojatno Talijani čine većinu). Srbe se progonilo iz grada na različite načine, prije svega, zastrašivanjem i prijetnjama, kao i ugrožavanjem i oduzimanjem stanarskog prava. Ovi su podaci ilustracija bezumlja, koje je zahvatilo ne samo sudbinu novopridošlih, nego i sudbinu onih drugih i drugačijih, kojima je Rijeka bila zavičajno rodno mjesto.

Primjer Rijeke, u kojoj HDZ nikada nije bio na vlasti, govori o snazi, utjecaju i sveobuhvatnosti tzv. integralnog nacionalizma centralnih vlasti sa dominacijom HDZ kao kovača građanske strane rata. Ujedno je to poraz lokalne uprave na čelu sa SDP, koja nije štitila stremljenja, interese, koristi i potrebe gradskog stanovništva u cjelini.

Dio posljedica, prije svega demografskih, građanskog rata u Vukovaru i šire na  vukovarskom području, otkrivaju posljednja dva popisa stanovništva. Stradalo je sveukupno stanovništvo i sve njene kategorije. Tako npr. popisi bilježe smanjenje ukupnog stanovništva grada Vukovara, u odnosu na stanje posljednjeg popisa neposredno pred početak rata 1991. g. od preko 32 odsto 2001. g,  ili  brojčano 14.513  stanovnika; a 2011. oko 38 odsto, ili brojčano 16.956 stanovnika. Po kategorijama stanovništva:  Hrvata je manje 2001. preko 18 odsto,  ili brojčano 3.913; a 2011. 24,60 odsto ili brojčano 5.184; Srba je manje  preko 30 odsto, ili brojčano 4.419; a 2011. 33,10 odsto ili brojčano 4.771; pripadnika ostalih etničkih skupina je manje preko 32 odsto, ili brojčano 6.181, a 2011. g. 76,52 odsto ili brojčano 7.001.

HRVATSKI INTEGRALNI NACIONALIZAM

BROJ SRBA MANJI 90 ODSTO: Knin
BROJ SRBA MANJI 90 ODSTO: Knin

Demografski podaci su pokazali da se tzv. integralni hrvatski nacionalizam i dalje održava, jer  „podrazumijeva vlast kao instancu vrhovne istine“,  i može nestati samo ako ga vlast prestane nametati kao politiku, a ta je politika ustvari jedan oblik nasilja, jer propovjeda da je  tzv. integralni nacionalizam  jedini način ostvarivanja nacionalnog identiteta.

Ima li odgovora na pitanja koja se danas postavljaju u Vukovaru? Šta znači vraćanje Vukovara u devedesete? Šta znači biti nezadovoljan sa mirnom reintegracijom? Šta znači biti protivan vlastitim zakonima? Šta znači ignoriranje uvjeta pod kojim je država ušla u EU? Šta znači biti protiv vlastitog historijskog pisma ćirilice? Šta znači zazivati „Oluju“ i ponovo progoniti Srbe? Iza svega stoje tzv. hrvatski integralni nacionalisti − militantno organizirani stožeraši, suspendirani generali i katolička crkva.

Kad je reč o Kninu, ukupno stanovništvo se, prema stanju posljednjeg, predratnog popisa 1991. godine, privremeno smanjilo 2001. godine za oko 10 odsto, da bi se narednog popisa 2011. godine povećalo za oko ¼ (bazni indeks = 124,94). Međutim, do najvećih promjena dolazi u etničkoj strukturi stanovnika. Naime, hrvatsko stanovništvo se uvećava, najprije 2001. za oko 6 puta, a potom 2011. za oko 7 puta (bazni indeksi = 583,01 odnosno 699,50), ili u apsolutnom broju od 1.660 na 11.612 hrvatskih stanovnika. Kod srpskog stanovništva je registriran potpuno obrnuti tok. Ono se drastično smanjilo za nešto manje od 90 odsto (egzaktno za 88,16 odsto) 2001. godine, da bi se 2011. taj manjak nešto smanjio (na oko 64 odsto), zbog 2.382 Srba -povratnika.

HRVATSKA SEĆANJA: Obeležena mesta odmazde nad Srbima
HRVATSKA SEĆANJA: Obeležena mesta odmazde nad Srbima

Knin i okolina, kao centar pobune Srba devedestih godina, i kao paramilitarna sredina i centar srpske paradržave, doživio je klasičnu drastičnu odmazdu, koja se sastojala, prema raspoloživim podacima popisa i drugim izvorima, od 301 ubijenih srpskih civila ekshumiranih u groblju Knina  2001. i kasnije, zatim od 8.698 prognanih, te uništene i zaposjednute gotovo cjelokupne imovine izbjeglih Srba, o čemu djelomično govori i to što je  na ovom području došlo  do najvećeg doseljavanja koloniziranih Hrvata iz Bosne i uvlašćivanja u posjede prognanih Srba, iako oni nisu bili formalno-pravno deposjedirani. Podatak DIC Veritas (op. cit.). U tom dokumentu se navode i ostale brojčane ekshumacije u grobljima na teritoriji bivše srpske paradržave i RH: Gračac 154, Korenica 27, Petrinja 160, Dvor 64, Šibenik 31,  Zadar 56, Vrlika 7, Žitnik 58, Medari 28, Okučani 34, Vrbovljani 48, Donji Rajić 28, Novska 6,  Rizvanuša 17, Kukunjevci 19, manje i pojedinačne grobnice 115. Ukupno 852 ekshumacije ili žrtve. U istom se dokumentu još kaže: “Počev od 2001. godine nadležne institucije u RH same ili u saradnji sa istražiocima ICTY-a ekshumirali su 1.145 leševa srpskih žrtava, od kojih je do 20. 02. 2014. identifikovano 734, dok se za ostale čekaju rezultati DNK“. Dakle, sveukupno 1.997 žrtava srpske nacionalnosti.

VRATILO SE 27 ODSTO PROGNANIH

GDE JE NJIHOV DOM: Povratnici u Hrvatsku
GDE JE NJIHOV DOM: Povratnici u Hrvatsku

Iz podataka popisa se može još iščitati da se vratilo tek oko 27 odsto prognanih Srba i pored svih “poziva i napora“ hrvatskih vlasti da se prognani Srbi vrate u svoj zavičaj. Međutim, čini se, da kao što je bio lažan poziv Tuđmana neposredno prije „Oluje“ da Srbi ne napuštaju svoje domove, jer im se neće ništa desiti, tako je danas  lažan i ovaj poziv, rekli bismo rijedak i stidljiv, hrvatskih vlasti da se izbjegli Srbi vrate u svoj zavičaj. O tom, uostalom, posredno govore i razna protusrpska incidentna događanja, od razbijanja stakala na srpskim objektima,  skrnavljenja spomenika srpskim žrtvama, blokiranja povratka otete imovine pa sve do pojedinačnih ubistava Srba-povratnika i raznih drugih  malicioznih čina, sve sa ciljem stvaranja nesigurnosti i  lošeg ozračja za povratak srpskih izbjeglica.

Budući da se prosječan broj stanovnika po naselju smanjio, posebno veoma drastično za srpska naselja do jedne trećine, postao je neodrživ za život, a u nekim područjima i općinama doveo do njihovog gašenja. Nastala je jedna velika teritorijalna praznina u vidu više manjih prostornih cjelina, bez ikakvih institucija, infrastrukture, ekonomske podloge za privredni razvitak, opreme gospodarstava i domaćinstava, društvenog života i mlađih naraštaja, koje se, uglavnom, nalaze u administrativno nazvanom „području posebne državne skrbi“. Ovdje je život potpuno zamro, a mali broj povratnika-Srba je ubijen, najčešće „minama iznenađenja“, kao opomena drugima što ih čeka.

 

 

Najnovije

Šta se krije iza “podele Kosova”?

Albanci već traže teritoriju juga Srbije, a što se tiče podele, Amerikanci i Albanci, dobivši u svoje ruke stratešku tačku – Sever Кosova – nipošto je neće predati, može se govoriti samo o zauzimanju novih srpskih teritorija, smatra sagovornica portala Evroazija dejli

Sve što ste obećali, slagali ste!

Povod za pismo Momčila Trajkovića iz Čaglavice sa Kosmeta je susret delegacije Srpskog nacionalnog formuma sa Predsednikom Srbije pre šest meseci, posle ubistva Olivera Ivanovića

Nigerijska šema Vučićevog kuma

Lider na polju obnovljivih izvora Eco Energo Group, u suvlasništvu Nikole Petrovića, kuma Aleksandra Vučića, svoj razvoj je započeo preko jedne od firmi Energoprojekta i uz sumnje na prikriveno vlasništvo, zbog čega je Energorpojekt protiv svojih bivših menadžera i radnika podneo krivičnu prijavu za zloupotrebe položaja i pranje novca, koja je kasnije odbačena

General oživeo duše 16.186 rodoljuba

Komandant Кopnene vojske general-potpukovnik Milosav Simović osnovao je u Nišu Muzej Kopnene vojske, izdvojio žrtve sa Paštrika i Košara, zapevao četničku pesmu “Planino, moja planino” na proslavi Dana Kopnene vojske i o tome govori otvoreno i s ljubavlju za Srbiju

Naprednjaci finansiraju Tadićeve i Đilasove

Firma koju je osnovao Nebojša Krstić dobila je od Gradske uprave Beograda 90.000.000 za oglašavanje u novinama, nadovezujući se na posao koji je ista firma za sedam miliona sklopila sa JP “Službenim glasnikom” kojim rukovodi bivša DS-ovka Jelena Trivan, dok je do skoro Skupština grada poslovala sa firmom “Media point” koja se dovodi u vezu sa Draganom Đilasom
Srpski poslovni Almanah - Veliki